You are currently viewing Paarden Aaien… Face your Fears and Go Beyond!

Paarden Aaien… Face your Fears and Go Beyond!

Het is 10 juli 2021 en vandaag loop ik de Pilgrimage in a Day vanuit het Veerhuis in Varik. Ik heb hier erg naar uitgekeken. Ik wandel graag, ben twee keer naar Santiago de Compostela gelopen en de laatste keer daaraan voorbij, tot Fisterra. Het einde van de wereld. Ik ben benieuwd naar deze pelgrimage in een dag en wat dit mij gaat brengen.  

Veel wandelroutes lopen door gebieden waar paarden en koeien zijn, en dat geldt ook voor deze Pilgrimage in a Day. Dit is voor mij iedere keer weer een ‘ding’. Liever loop ik een paar kilometer om, dan dat ik vlak langs een kudde koeien ga. Ik voel veel angst voor deze mooie en grote dieren. Ik realiseer me maar al te goed dat ik deze angst zelf heb gecreëerd in mijn hoofd. Nog nooit heb ik een vervelende ervaring met paarden of koeien gehad. Het komt dus voort uit mijn eigen gedachten. En dat betekent dat ik er ook voor kan kiezen om iets anders te gaan denken. En daarmee zal ik dan een ander gevoel en ervaringen creëren. Hoe gaaf is dat!  

Voor aanvang van deze pelgrimage schrijf ik al over deze angst in mijn Pilgrimage in a Day dagboekje. Ik ben nog niet eens begonnen met lopen, maar kan nu al de spanning voelen. Ik schrijf onder andere “Wie zou ik zijn zonder deze gedachten?” Het antwoord: dan zou ik iemand zijn die zich niet laat leiden door angst, maar zich helemaal vrij en op haar gemak voelt. Die haar eigen pad blijft volgen, letterlijk en figuurlijk; en zich niet uit het veld laat slaan door een ontmoeting met, in dit geval, een koe of paard.    

Na een intensieve ochtend waar ik het eerste gedeelte van de route loop, start ik na de lunch met het tweede deel. Ik ben net vertrokken en voor me zie ik een weiland met koeien. En daar in de verte …. Een kudde paarden. Als ik in Fisterra wil komen, moet ik hierlangs. Mijn hartslag gaat omhoog en ik probeer goed door te ademen. Ik sta voor het eerste hek. En ja, ik wil er echt over maar het lukt me niet om deze stap te maken. Het is weer die angst die me parten speelt. Omlopen gaat hier niet, er is geen andere weg dan er doorheen. Ik voel tranen en veel frustratie.  

Na enig dralen bij het hek, stuur ik een app naar Frans-Willem: Die koeien…ik vind het eng om daarlangs te lopen. Hij antwoord meteen met ‘Zal ik naar je toekomen?’ Ja, dat wil ik. Dit is het moment om het ‘ding’ aan te pakken. Het belemmert mij enorm in mijn doen en laten als wandelaar. Tegelijkertijd zijn er ook gedachten als ‘ik hoef het niet te doen, ik kan ook gewoon teruggaan, dan ben ik ervan af’. Ik kijk om in de richting van het Veerhuis waar ik net vandaan kom, en voel nog enige twijfel. En dan, als ik me weer omdraai zie ik aan weerszijden van het hek wat toegang geeft tot het weiland met koeien; op beide palen een kraai zitten. Dit raakt me en is voor mij dé uitnodiging. De kraai is namelijk mijn totemdier en staat onder andere symbool voor “Blijf niet hangen en wachten. Ga voorwaarts!” Zij geeft een duw naar alles wat volgens haar in beweging moet komen. “Ga op zoek, volg jouw pad en wees niet bang. Laat het verleden achter je. Ontdek nieuwe gronden.”  Wauw!! Ik geloof niet in toeval en een duidelijker teken kan ik niet krijgen. Ik wil en ga mijn angst NU oplossen.  

Frans-Willem helpt mij om in het moment te blijven, en niet met mijn gedachten te gaan naar het hoe en waarom van mijn angst. Het is niet nodig en ook niet helpend dat allemaal te analyseren, dan duik ik nog meer het probleem in. Veel belangrijker is; waar wil ik heen, wat is mijn doel. Frans-Willem klimt over het hek, hij vraagt niet of ik ook kom, zet geen enkele druk en ik hoef niets. Ik mag mijn eigen keuze maken. Ik kijk vanachter het prikkeldraad toe en zie hoe de koeien op hem reageren.  

En dan komt er een koe naar mij toe. We kijken elkaar aan. Ik kijk mijn angst aan. En wat ik in de ogen van dit dier zie, is dat er niets is om bang voor te zijn. Dit besef ontroert mij. Ik mag haar over de kop aaien en er komen meer koeien naar mij toe. Ik zie dat ze nieuwsgierig zijn, en ook dat ze het spannend vinden. Zij dus ook! Ondertussen maakt Frans-Willem vanuit het weiland, ook omringt door koeien, filmpjes van mij terwijl ik de dieren aai. In plaats van vluchten, maak ik nu contact. Een nieuwe ervaring.  

En dan stap ik over het hek. Ik voel geen angst, wel spanning. En dat is helemaal oké! Wow, ik kan dit! Nog steeds ben ik op mijn hoede, maar voel me gesteund door de rustige aanwezigheid van Frans-Willem. De koeien volgen op wat afstand als we richting het volgende weiland gaan, waar de paarden ons al zien aankomen. Voor paarden heb ik ontzag; grote krachtige dieren en ik weet niet goed hoe zij (kunnen) reageren en wat ik beter wel of niet kan doen. Ook hier volgen Frans-Willem en ik dezelfde methode. Hij vertelt dat hij paarden ook spannend vindt, gaat als eerste over het hek en ik kijk toe.  Ik aai de paarden die naar mij toekomen, en Frans-Willem legt ook dit op film vast. En dan stap ik ook over dit hek. Ik voel me sterker worden, mijn zelfvertrouwen groeit.  

De laatste kilometers naar Fisterra ga ik alleen. Ik vraag Frans-Willem of hij op mij wil wachten zodat we samen op de terugweg weer langs de dieren kunnen gaan. En ik weet nu al dat de terugweg heel anders zal zijn dan de heenweg.  

Dit stuk naar het einde van de wereld is prachtig. Ik baan me een pad door het gras en allerlei wilde bloemen. Er gaat van alles door me heen en wat dat is kan ik niet makkelijk met woorden beschrijven. Ik herken dit gevoel van mijn tochten naar Santiago de Compostela en Fisterra. Er is binnenin mij iets veranderd, ik kan dat duidelijk waarnemen. Er is ballast verdwenen, ik voel me lichter. En trots. 

In de verte zie ik Fisterra liggen en ik ga steeds sneller lopen. Ik ben gelukkig, of beter: ik voel me euforisch. En dan sta ik aan het eind van de wereld. Verder kan ik niet. Op het stoeltje gezeten, geniet ik van het uitzicht. Van het water, de schepen die langsvaren en het geluid van de wind en de golven die op het strandje aanspoelen. Deze Pilgrimage in a Day heeft mijn verwachtingen overtroffen. Het is een ware camino die alle elementen van een lange pelgrimstocht in zich heeft. En op deze plek, aan het einde van de wereld, zou ik uren kunnen blijven zitten.  

Ik schrijf met mijn vinger het woord Liefde in het zand. Liefde voor deze mooie dag. Liefde voor alles wat ik deze dag heb mogen ervaren, leren en heb overwonnen. Liefde voor de natuur en de dieren. Liefde voor de mensen met wie ik dit weekend in het Veerhuis ben. Liefde voor het Leven. En het belangrijkste, Liefde voor Mezelf. 

Ik pak mijn rugtas weer op en keer om voor de terugweg. Meteen verschijnt er een vlinder die voor mij uit fladdert, en nog meer vlinders. Ik glimlach. Weer zo’n mooi teken. Nog wekenlang na mijn thuiskomt zit er dagelijks een vlinder in mijn tuin. Soms op het raam als ik binnen ben, op de muur naast me en zelfs op mijn schouder en bord als ik buiten zit te eten. De vlinder staat voor transformatie en herinnert mij deze zomer elke dag aan de Pilgrimage in a Day.  

Het is nu eind december, vijf maanden na mijn Pilgrimage in a Day. Ik ben regelmatig naar een weiland in de buurt gegaan om naar de koeien te kijken. Heb wandelingen gemaakt in de duinen waar ik paarden tegenkwam. En in de zomer ben ik tijdens een wandeltocht door weilanden gegaan met koeien en paarden, en heb daar zelf filmpjes van kunnen maken. Voor mij is het nog steeds een beetje spannend en dat mag het ook zijn. Het (ver)oordeel naar mezelf is er af. Wat voor mij heel helpend is, is het terugkijken van de filmpjes. Het is een krachtig hulpmiddel om mezelf daar weer te zien en ik kan heel makkelijk weer oproepen hoe ik mij toen voelde. Ik zie groeiend zelfvertrouwen en het kunnen genieten van het contact met deze dieren.  

Ik volg meer en meer mijn eigen pad in het leven, en doe dat met meer en meer vertrouwen. Daar heeft de Pilgrimage in a Day een belangrijk aandeel in gehad. Met dankbaarheid kijk ik terug op deze onvergetelijke dag. 

Pilgrimage in a Day: tot snel!

 

Artikel geschreven en foto gemaakt door: Henriëtte Moes